Jakiś czas temu obchodziliśmy już siedemdziesiątą siódmą rocznicę Powstania Warszawskiego. Była to wówczas największa zbrojna akcja podziemia w Europie, przez Niemców okupowanej. Na mocy rozkazu Dowódcy AK generała Tadeusza Komorowskiego, rozpoczęła się pierwszego sierpnia 1944 r. Podczas następnych 63 dni działacze niepodległościowi toczyli bitwę, której ideą była niepodległa Polska, wolna od zbrojnej interwencji niemieckiej oraz sowieckiej władczości. Na podstawie obliczeń, aż 16 tysięcy osób zostało pozbawionych życia w czasie walki o stolicę, natomiast rannych było dwadzieścia pięć tysięcy osób, wśród nich przeszło sześć tysięcy ciężko rannych. Dodatkowo, około 30 % osób, które w okresie Powstania Warszawskiego poległy w walce, to ofiary mordów prowadzonych przez policyjne formacje niemieckie a także wojskowe. Niezaprzeczalnie największe wzmożenie zabójstw na ludności cywilnej nastąpiło w okresie pierwszych 2 tygodni sierpnia 1944 - kiedy działał rozkaz Hitlera dotyczący eksterminacji ludności Warszawy.

Niestety, pomimo wielkiego poświęcenia i zadziwiającego bohaterstwa żołnierzy AK, i zwykłych niewojskowych - Powstanie nie udało się. Pomimo tego, bezspornie wskazane jest dbać o pamięć i odwagę osób biorących udział w walkach i oddać im szacunek, gdyż przecież walczyli w imię wolności i godności człowieka. Zatem warto nie tylko w ten 1 dzień w ciągu roku, ale i częściej zatrzymać się na parę chwil w tym codziennym pędzie i przemyśleć to, jak dużo poświęceń i wyrzeczeń musieli znosić ludzie w tamtych czasach i w jak honorowy sposób udowadniali swoją chęć jednoczenia się, odwagę, determinację oraz heroizm. Dziś nietrudno jest nieobiektywnie oceniać tamtych ludzi, jednakże nie zapominajmy o tym, że żyli oni w zupełnie odmiennych czasach niż my. Warto dodatkowo zaznajomić się dobrze z historią Powstania Warszawskiego, po to aby poznać więcej informacji, które są równie istotne i potrafią odmienić nasze myślenie zasadniczo diametralnie. Okażmy swoją empatię a także respekt.

Brak komentarzy

Zostaw komentarz